Het eerste dat opvalt zijn haar borstjes. ?t Zijn net twee bleke zachtroze afbakpistoletjes en ze zien eruit alsof ze een uur geleden zijn verkleind van Cup G naar Cup B en de huid nog bij moet trekken. Ze liggen achteloos in een veel te grote roze BH die goed zichtbaar is door de O-hals van een hemdje dat nog meer roze gekleurd is dan haar bustehouder.
Ook aan de rest is zorg besteed, als we zorg tenminste opvatten als een kwantitatief begrip. Een schatting in grammen vind ik lastig, maar er ligt een behoorlijke berg roze mascara op haar oogleden. Ze kan haar ogen nauwelijks openhouden en berust gelaten in dat lot. Ze kijkt me heel geconcentreerd niet aan en ik kijk even geconcentreerd terug. Kelly is haar naam, zichtbaar op haar naambordje en de gouden ketting om haar nek en met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid van een kilometer afstand te gissen. In de negentiende eeuw onderzocht en benoemde Francis Galton een aantal gezichtskenmerken van de gemiddelde crimineel. Ik maak me sterk dat een dergelijke regelmatigheid ook gevonden kan worden in iemands naam en het door die persoon ge?taleerde levensplezier. Of ik een Bonuskaart heb. Ja. Of zij die dan even mag. Ja. Ik reken af, geef handig wat kleingeld bij, dat snapt ze niet en dus krijg ik 4,75 euro terug. Ze wenst me zonder me aan te kijken een fijne dag toe op een dodelijke toon, als ware ik degene die haar aan die afzichtelijke lekke boezem geholpen heeft.
Er staat een soort collectebus op wielen zo dicht naast mijn auto geparkeerd dat ik met geen mogelijkheid via de reguliere weg mijn auto kan betreden. Ik, door bepaalde groepen mensen dwangmatig gekwalificeerd als niet de dunste, kruip via de rechterzijde de auto binnen. Op het moment dat ik met mijn gezicht tegen het linkerraampje gedrukt probeer niet op de pook maar ernaast te landen rijdt mijn buurman weg, vriendelijk lachend vanonder zijn tulband.

Zo?n dag.

Thuisgekomen flikker ik het eten in een pan en ga in de Kelly-flamingo houding achter mijn computer zitten. Weemoedig zap ik mijn msn-lijst door. De eerste drie contactpersonen hebben een zonnetje voor en achter hun naam, eronder twee regenboogjes, twee palmboomeilandjes en daaronder nog veel meer vrolijks. Vier mensen hebben een pijltje achter hun naam en daarachter niets, twee hanteren er hetzelfde systeem maar dan met een komma in plaats van een pijltje. Drie missen hun vriendje, slechts ??n zijn vriendinnetje. De meeste hebben ruzie met iemand, hebben het druk, willen vakantie of zijn op een andere manier gefrustreerd. Ik meld me af en weer aan in de hoop dat er nu wel iemand tegen me gaat praten.
?Aandacht nodig??, vraagt De Mooiste Vrouw Op Aarde Momenteel. Altijd. Ik vraag of ik haar stoor. ?Nee hoor, ben lekker aan het typen? is haar bevestigende antwoord op mijn vraag. Of ik nog wat gedaan heb vandaag. Een kort moment dringt de totale zinloosheid van deze retorische vraag tot me door, dan antwoord ik dat zich niets bijzonders heeft afgespeeld en dat ik lekker gewerkt heb.
In werkelijkheid heb ik me de hele dag groen en geel zitten ergeren aan alles dat zich op en rond het wegdek bewoog. Ik werd rechts ingehaald, verleende voorrang aan mensen die de andere kant op keken en mocht de hele dag allerlei straten niet in. Gezellig het Utrechtse stadje U. in met een stratenboek uit de tijd dat een zonnetje achter je naam nog een karaktereigenschap vertegenwoordigde. Krantje gelezen op een bankje midden op het Neude, daarbij op psychotische wijze de kermis om me heen negerend. Links naast me stond een poffertjeskraam-vrachtwagencombinatie en rechts een Superturbomegasplashjet die steunde op twee wielen en een krik. In de krant louter gemekker over de Europese grondwet (gelul, een staat heeft een grondwet, Europa is geen staat), feestelijkheden ter gelegenheid van 25 jaar Landgeneuten (ga eens dood), PSV dat op karakter verloren heeft (of zoiets) en Rutte die eens temeer bewijst de meest redelijke VVD?er in jaren te zijn (echt). Van die koffie gedronken die na vijftien minuten nog steeds 80 graden is en na zestien minuten ineens koud. Broodje Is-Dat-Kaas gegeten, plichtmatig mijn werkzaamheden uitgevoerd.

Die dingen.

Op dit uur van de dag wordt pijnlijk duidelijk dat werknemers die nu dus gewoon binnen zitten wel degelijk op uiterlijke kenmerken geselecteerd worden. Ik ga er tenminste niet van uit dat iedereen hier net zo?n vrijbuiterbijbaan heeft als ik. Het is werkelijk lelijkheid troef. Ik zie mannen met ?mama? op hun wang getatoe?erd. Een vrouw met een venusheuvel ter grootte van een tweepersoons dekbed overlegt mobiel of het vanavond weer kibbeling wordt. Twee als schaakstuk verkleedde moslimvrouwen lopen van achter hun zwarte gaasjes onverstaanbaar te giechelen. Zou het bij hen nou ook gewoon over seks en grenzen overschrijden gaan, vraag ik me af? Een motorrijder klapt frontaal op een puberinnetje dat netjes met haar fiets aan de hand een zebrapad oversteekt. Ik noteer het kenteken maar de Angel blijkt niet zo Hells als de tekst op zijn jas doet vermoeden want hij ontfermt zich meteen over het slachtoffer en haar ex-fiets.

Pure liefde.

Als ik terugrijd wordt ik gelaserd, tot drie keer toe. Ik sla er geen acht op en ga alsmaar harder rijden. Harder en harder en harder, tot het gaspedaal bijna breekt en de toerentalmeter al twee keer rond is. Links en rechts haal ik auto?s en vrachtauto?s in, ik ontwijk een korte ritsen-vanaf-hier-file over de vluchtstrook en schiet een N-weg op. Hier lijkt het nog harder te gaan; eer flitspalen doorhebben dat ze hun werk moeten doen passeer ik de volgende alweer, de kleur van stoplichten kan ik slechts?raden en zelfs de Intercity moet zijn meerdere in me erkennen.
Dan: een wegafzetting. Ik heb niet eens de tijd om te berekenen of ik het ga halen. Ik schiet door hekken, pionnen en matrixborden heen. Wegwerkers en emmertjes teer schieten m?n grill in, een oranje hesje blijft achter de ruitenwisser hangen. Ik maak weer snelheid. De weg is vers, belijning ontbreekt nog. Ik rij dwars door een stapel hectometerpaaltjes heen; 63.4 zit in mijn koplamp. Ik haal de Intercity voor de tweede keer in, let even niet op en ontwijk ternauwernood een gigantische teermachine. Het gaat alsmaar harder en ik zie bijna niets meer. De waas voor mijn ogen wordt hoofdzakelijk gevormd door teer, gruis, restjes wegwerker en allerlei hulpattributen. Op het moment dat ik een fly-over in zicht krijg schiet ik er al overheen en eraf. Daar waren ze dus gebleven. Voordat alles zwart wordt zie ik nog net dat ik land op een groepje vogelspotters. Dan enkel stilte en de geur van olie en?verbrand vlees. En?een ?pling?. En nog ??n. De Mooiste Vrouw Op Aarde Momenteel. Of ik vanavond nog iets te doen heb. Nog steeds die lucht van verbrand vlees. En geen vogelspotters. Wel mijn eten dat ??n geworden is met de pan.

?Doe jij boodschappen??