Avondje stappen

In tijden was het niet zulk lekker weer geweest als vandaag. De Paseo Jaime I was gezellig, mensen liepen heen en weer, maakten een praatje met elkaar. Hier en daar verdronk een kind in een fontein, skaters, fietsers en jeu-de-boulers versperden elkaars weg, tekenaars prezen hun waar aan, er werd ijs verkocht en gegeten. Kortom, het leek net alsof de tijd een jaartje of tien stilgestaan had.
Het leek, want wie even verder keek zag aan de overkant in fel geel-rood de dertiende letter uit het alfabet hoog op een paal staan, verwijzend naar een fastfoodketen. Nog geen tien meter verder stond een al even geel-rood bord van de eeuwige concurrent. Onder deze borden door een constante stroom mensen, uitgedost met luchtbedden en strandtassen, die zich bewoog van het appartement richting het strand.
Waarom ze niet over de mooie gezellige boulevard liepen was de oude man een raadsel, maar hij vond het eigenlijk wel best. Een beetje rust in de eens zo vredige omgeving deed hem goed. Op fascinerende wijze produceerden zijn vingers onbewust het ene shaggie na het andere. Af en toe belandde een flinke rochel onder aan de palmboom naast hem. Het bankje waar hij zat was de enige plek waar hij zich nog thuis voelde, sterk, temidden van het toerisme dat zich als een gezwel langs de kust verspreidde.