Het is eenentwintig uur. Precies. Niet dat het iets uitmaakt, het had evengoed twintig, twee?ntwintig of drie?ntwintig uur kunnen zijn, maar omdat we te moe en brak zijn om het over iets anders te hebben is dat het enige wat we willen weten. We zitten op het terras van een pizzarestaurantje, vlak aan de straat. Er lopen voordurend mensen voorbij die maar wat graag gekeurd willen worden. Dit gebeurt dan ook luidkeels; vooral het vrouwelijk deel van het publiek moet het ontgelden. Een enkele grapjas roept: ?H?, Nederlanders?, een kreet die van toepassing is op zeker zestig procent van het publiek dat langsloopt. De pizza is niet te eten, en dat ligt dit keer niet aan ons. Het deeg is slap, de tomatensaus is net tomatensap en het ding is zout, heel erg zout. Zouter nog dan het zeewater, waar je zonder luchtbed al makkelijk op blijft drijven. Gelukkig kost dit eten geen donder, want we weten nu al heel zeker dat we nog even snel langs de broodjeskoning gaan. Daar weet je tenminste wat je krijgt, hoewel je er nooit helemaal zeker van bent wat je ervan krijgt.

Terwijl we deze problemen bespreken zwelt de stroom mensen aan. Het begint echt gezellig te worden; er wordt wat gezongen, geschreeuwd en gelachen; de sfeer zit er lekker in. En dan gebeurt er dit. Links van het terras komt een groep jongens aanlopen die duidelijk niets kwaads in de zin heeft. Allemaal hetzelfde t-shirt aan (Op de voorkant ?Nee heb je?, achterop ?Ja kun je vergeten?) en een beetje lallen en grappen maken. Rechts van ons loopt een andere groep. Allemaal geen t-shirt aan en ook een beetje lallen en schreeuwen, zij het met een iets provocerender ondertoontje dan hun tegenliggers. En o ja, ze hebben allemaal een biertje in de hand. Bij het passeren gooit een t-shirtloos figuur zijn volledige biertje in de nek van zijn passant, toch zeker een halve liter. Zonde, vinden wij. Volkomen zinloos, vindt de geplaagde, die dat met de zin ?wat doe je, idioot?!? duidelijk maakt. En dat had hij niet moeten doen. Nog twee kreten zijn er nodig om al het bier te laten vliegen, er worden een paar stevige stoten uitgedeeld en de drukte en het ingrijpen van omstanders voorkomen dat het echt uit de klauwen loopt. Dat zou ook niet logisch zijn, het is nog geen halftien, en dan wordt er normaliter nog niet gevochten. Na dit opstootje, wat bij elkaar nog geen twee minuten geduurd heeft, keert de gezelligheid al snel weer terug. Er wordt weer gelachen, geflirt en geschreeuwd als ervoor. Ook wij begeven ons in de menigte na de belediging van de Italiaanse keuken afgerekend te hebben, doen even een korte douche- en omkleedstop en zijn dan, net als de rest, klaar voor het nachtleven.

Dat nachtleven begint in een Hollandse kroeg. Er zijn er hier een stuk of zes, zeven, en we zijn naar binnen gepropt door een meisje van een jaar of achttien. Proppen gaat ongeveer zo: vanaf een meter of tien zie je een aantrekkelijk iemand staan die je hoopvol aankijkt en heel erg doet alsof ze geen stapel foldertjes in haar hand heeft. Wanneer je haar wilt passeren houdt ze je tegen, duwt je half de kroeg in, of (en dat gebeurt mij dus constant) spreekt ??n van je vrienden aan die eruit ziet alsof hij w?l wil luisteren. Jijzelf gaat dan vijf meter verder op die vrienden wachten, met als gevolg dat er na drie?nhalve seconde weer een propper om je nek hangt. Anyway, deze dame beloofde ons dat we alles met haar mochten doen als we entree zouden moeten betalen. Een vrij gewaagde uitspraak vonden wij, maar zij had gelijk en nu staan we weer buiten met haar te babbelen, want binnen kan je niet ademhalen en dat is toch vrij essentieel. Terwijl iedereen binnen rondstapt als een gans vertelt Mariska dat ze dit werk al vier en nog twee weken doet. Ze is net hersteld van een keelontsteking die haar drie dagen geveld heeft. ?De proppersziekte?, lacht ze, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ze verdient drie?ndertig euro per dag; daar werkt ze zes of zeven uur voor. Camping en eten moet ze allemaal zelf betalen. ?Geen vetpot?, geeft ze toe, ?maar wel heel leuk. Je ontmoet allemaal verschillende mensen en je leert ook nog een hoop Spaans.? Dat laatste betwijfelen we sterk als je voor feestcaf? ?De Mallemolen? werkt. We vragen haar wat ze vindt van de sfeer in dit dorp. ?Op zich heel gezellig?, twijfelt ze,?maar er gebeurt wel een hoop rottigheid hier?. Zelf wordt ze op een normale avond aan de lopende band lastig gevallen. Dat hoort bij haar werk vindt ze. Zodra mensen echt handtastelijk gaan worden deelt ze klappen en trappen uit, of ze haalt haar collega?s van binnen erbij. Of dat wel eens nodig is? ?Een half uur geleden nog; bij een groep dronken Engelsen. Deze streek mag dan bekend staan als een vrijplaats voor versieren en versierd worden; respect is iets wat hier niet bestaat.? We wensen haar veel sterkte en geluk en wandelen door naar de volgende tent.

Hoe toevallig, een Engelse pub! Er is een voetbalwedstrijd aan de gang en iedereen zit hier om die wedstrijd te volgen. Van enige agressie is geen sprake hier. Voor- en tegenstanders van de clubs zitten hier door elkaar heen, er wordt gejuicht en gezongen, tussen alle hectiek op straat is deze verbroedering een welkome afwisseling. Wij kiezen ieder ook een club, en tot aan de penalty?s blijft het spannend. Als er dan eindelijk een winnaar is gaat de tv op MTV en wordt er lekker gepilst alsof er geen voetbal bestaat. Het drinktempo ligt hier aardig hoog, en we hobbelen dan ook bijtijds weer verder, bang om te blijven plakken. Er moet tenslotte nog meer bekeken worden. Onderweg weer een opstootje, gezellig! De oorzaak van het geschreeuw is vrij technisch en nogal ingewikkeld, maar het komt erop neer dat de ??n naar de vriendin van de ander keek, en dat de ander daar niet van gediend was. De mening van de vriendin zelf scheen er in dit conflict niet toe te doen. Waarom je naar dit soort oorden gaat als je een relatie hebt is mij overigens volslagen onduidelijk, als er ergens geen wetten lijken te gelden wat normen, waarden en vooral respect voor vrouwen betreft, is het hier wel. Er worden weer de nodige klappen uitgedeeld, en er vloeit zowaar bloed. De vriendin begint te huilen en smeekt haar vriend (nemen wij aan) te stoppen, normaal te doen en met z?n ?teringtyfuspoten? van de ander af te blijven. Dit helpt en de twee druipen af, hij zijn wonden likkend en zij scheldend en tierend. Schijnbaar is het niet de eerste keer dat hij ruzie zocht en vond.

Wij lopen ondertussen verder en het valt ons op dat we dit soort akkefietjes intussen als de normaalste zaak van de wereld zijn gaan beschouwen. Na een aantal kroegen te hebben aangedaan is de indrinkfase be?indigd en is het tijd voor de echte discotheken. We lopen de Snoepy?s in, ??n van de populairste discotheken in deze middelgrote badplaats, waar een ?cap-party? bezig is. Iedere bezoeker krijgt na betaling van tien euro entree een drankje en een pet. De organisatie is op het niet al te briljante idee gekomen om een stuk of zes verschillende soorten petjes uit te delen, waardoor er uiteraard de hele avond gebakkeleid wordt over kleuren, vormen en recht op petjes etc., wat natuurlijk weer een aantal keer ontaard in een knokpartijtje.

De avond is zo goed als voorbij. Een deel van de groep is al te ruste, ik en een vriend zitten op een muurtje een broodje te eten. We durven niet op ons horloge te kijken maar ergens achter in de zee gloeit alweer iets wat veel weg heeft van de zon. We willen net gang zetten richting het bedje, als we ineens rennende voetstappen horen. Voor we het weten wordt er overal om ons heen getrapt, geslagen, geschopt. Waar ze vandaan komen en wie het zijn is ons ontgaan, maar het zijn er veel, en ze zijn echt boos. Heel boos, want er wordt behoorlijk gevochten. Ertussen springen heeft geen zin, in deze kluwen is het slaan wie je slaan kan. We slaan deze worsteling vol verbazing gade; er wordt nauwelijks iets geroepen, maar des te harder wordt er geklapt. Er slaat iemand met zijn hoofd tegen een bankje. Hij kijkt even versuft om zich heen, dan zakt hij in elkaar. Hadden we de hele avond haast geen politie gezien, nu zijn ze ineens samen met een ambulance, binnen een minuut ter plaatse. Het grootste deel van de vechtende horde is ervandoor, slechts een handjevol vrienden van het slachtoffer kijkt toe hoe hij behandeld en afgevoerd wordt. Wij zijn er ook al vandoor; we zijn weliswaar toerist, maar dan zonder ?ramp?.

In tijden was het niet zulk lekker weer geweest als vandaag. De Paseo Jaime I was gezellig, mensen liepen heen en weer, maakten een praatje met elkaar. Hier en daar verdronk een kind in een fontein, skaters, fietsers en jeu-de-boulers versperden elkaars weg, tekenaars prezen hun waar aan, er werd ijs verkocht en gegeten. Kortom, het leek net alsof de tijd ook de afgelopen vierentwintig uur stilgestaan had. Het leek, want wie goed opgelet had, had gezien dat om een uur of zeven een immense schoonmaakploeg dwars door het stadje getrokken was, overal bier, bekers en bende verzamelend. En bloed, zoals hier op het bankje van de oude man. Hij zit er weer, als was hij nooit weggeweest. Hij heeft het nieuws gehoord, van de Hollandse jongen die hier gestorven is gisteren. De tweede al deze zomer, na de Duitser die ?s nachts in een dronken bui de zee in rende en met zijn hoofd op een rots sloeg. Hij snapt dan ook meteen van wie de portemonnee moet zijn die onder het bankje in het gras ligt. Blijkbaar over het hoofd gezien door de gemeentereinigers. Binnenin een foto van een meisje. De zin ?lieverd, ik wil je nooit (meer) kwijt? zegt hem niets, het lachende lieve gezicht des te meer.

De oude man steekt de straat over. Hij loopt tussen de toeristen en drukte door, loopt het eerste winkeltje in wat hij tegenkomt en koopt een grote gekleurde envelop, met een voor hem onleesbare tekst. Hij schrijft het adres uit de portemonnee erop en stopt het ding erin. Meer kan je voor zo?n jongen toch niet doen. Op de voorkant schrijft hij, bij wijze van afzender, in zijn beste Engels: ?I feel sorry, good luck?. Zijn zin vormt een schril contrast met de knalrode letters op de envelop; ?Groeten uit Salou?.